Των απ’ εκεί το λέει η ψυχή τους, εμείς αρνίν πασσ’ύν! – Το άρθρο του Κυριάκου Αντρέου στον ΠΟΛΙΤΗ

Βγήκαν στους δρόμους οι απέναντι, όχι μια φορά, πολλές και συλλογικά τις προηγούμενες μέρες. Να απαιτήσουν, να διεκδικήσουν εξ αφορμής του θανατηφόρου δυστυχήματος πριν από λίγες μέρες, για το οποίο ευθύνη φέρει και η μη αλλαγή της ώρας. Στάθηκαν απέναντι στο καθεστώς τους, ψευδοκαθεστώς για μας, μα το γεγονός ότι μας πονάει το κάνει πραγματικό. Η μαζική συμμετοχή των απ’ εκεί, των κούλλουφων, κατά πολλούς Ελληνοκύπριους, που είναι του μότο «τζ’είνοι ποτζ’εί τζ’ι εμείς ποδά», είχε ένα σοβαρό αντίκτυπο στη δική μας πλευρά. Περισσότερο ανέδειξε την γύμνια μας. Ανέδειξε την αδιαφορία μας και την αποδοχή αμάσητων των όσων μας επιβάλλονται και όσων μας επηρεάζουν από τους νόμιμους κυβερνώντες του τόπου. Δείτε τι έγινε το 2013 με το κούρεμα. Καμία αντίδραση. Και μετά το βαφτίσαμε και πολιτισμό που περιμέναμε υπομονετικά για να τραβήξουμε λεφτά από τα ATM. Να τον βράσω τέτοιο πολιτισμό. Κυβέρνηση και Βουλή αλλά και η δικαστική εξουσία πρέπει να νιώθουν την ανάσα της κοινωνίας. Δεν μπορεί να ξεφεύγουν επειδή ξέρουν ότι εμείς… αρνίν πασσ’ύν! Αυτή είναι πάντα η καταδίκη μας. Ο καναπές. Τίποτα δεν αλλάζει και δεν θα αλλάξει αν η επανάστασή μας γίνεται διαδικτυακά με σκοπό τα Likes! Δυστυχώς σε αυτό το επίπεδο έχει ξεπέσει η κοινωνία. Βρίσκουν και κάμνουν τα κόμματα. Βρίσκουν και κάμνουν οι κυβερνώντες. Επιστρέφοντας στους απέναντι, στους απομονωμένους, στους παράνομους, στους «ψευδο-», στους λεγόμενους, ας είναι αυτοί που θα μας προβληματίσουν, που θα μας κάνουν να αντιληφθούμε ότι για το καλό του τόπου μας, το καλό το δικό μας, του καθενός ξεχωριστά, θα πρέπει να έχουμε άποψη. Να τη διατυμπανίζουμε με κάθε τρόπο. Να διεκδικούμε. Να καταλάβουμε ότι η δική μας ψήφος κάνει τη διαφορά. Αυτοί που μας κυβερνούν δεν είναι παρά, ή θα έπρεπε να είναι, υπηρέτες της κοινωνίας. Το λέει και η λέξη «υπουργός», ο υπό το έργον! Την άλλη βδομάδα έχουμε εκλογές. Πέντε χρόνια βρίζουμε για τα κακώς κείμενα στους δήμους και τις κοινότητές μας. Ρωτάς τον έναν, «βαριέμαι να πάω να ψηφίσω», ρωτάς τον άλλον, «και που θα πάω, τι θα αλλάξει;». Αυτοί είμαστε. Αυτά που βιώνουμε μας αξίζουν. Αρνίν πασσ’ύν, φίλοι μου, αρνίν πασσ’ύν. Και όσο πιο πασσ’ύν. τόσο πιο δυσκίνητο.