Ένα νέο επεισόδιο στις συζητήσεις σχετικά με τον οικολογικό χαρακτήρα των βιοκαυσίμων σηματοδοτεί η έρευνα Γερμανών επιστημόνων που ισχυρίζονται ότι το βιοντίζελ που παράγεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν καλύπτει τα κριτήρια αειφορίας που έχουν θέσει η Βρυξέλλες.
Δύο ειδικοί του Πανεπιστημίου Φρήντριχ Σίλλερ της Ιένα υποστηρίζουν πως οκτώ στις δέκα δοκιμές που διενήργησαν σε βιοντίζελ από σιναπόσπορο δεν έδειξαν εξοικονόμηση εκπομπών ρύπων 35% που προστάζει η ΕΕ, ενώ στις περισσότερες των περιπτώσεων η εξοικονόμηση ήταν κάτω του 30%.
Όπως αναφέρει το euractiv, οι δύο επιστήμονες ισχυρίζονται ότι η εργασία τους παραγνωρίστηκε από την ΕΕ, η οποία, λένε, υπεραμύνεται των τοπικών ενεργειακών καλλιεργειών.
Όπως δηλώνει ο ένας από τους δύο επιστήμονες, η «αειφορία» του βιοντίζελ από σιναπόσπορο όπως την καθορίζει η σχετική ευρωπαϊκή οδηγία είναι τουλάχιστον συζητήσιμη και στις περισσότερες περιπτώσεις δεν μπορεί να δικαιολογηθεί.
Τα βιοκαύσιμα βρίσκονται στο στόχαστρο των Ηνωμένων Εθνών και άλλων οργανισμών, διότι πιέζουν προς τα πάνω τις τιμές των τροφίμων, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που η παραγωγή σιτηρών στις ΗΠΑ έχει πληγεί από το κύμα ξηρασίας.
Διάφοροι οργανισμοί και ΜΚΟ έχουν κατηγορήσει την ΕΕ για έλλειψη διαφάνειας στο ζήτημα των βιοκαυσίμων, την οποία αποδίδουν σε πολιτική παιχνίδια.
Σημειώνεται πως η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιταλία είναι οι μεγαλύτεροι παραγωγοί ελαίου από σιναπόσπορο στην Ευρώπη και έδρες των μεγαλύτερων αυτοκινητοβιομηχανιών της Γηραιάς Ηπείρου, οι οποίες υποστηρίζουν τα βιοκαύσιμα ως εργαλείο μείωσης των εκπομπών ρύπων.
Για την ιστορία, η ευρωπαϊκή οδηγία για την ανανεώσιμη ενέργεια, η οποία εισήχθη προ τριετίας, επιτάσσει για το βιοντίζελ εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου τουλάχιστον 35% χαμηλότερες από τα ορυκτά καύσιμα με τον στόχο να ανεβαίνει σε 50% για το 2017.
Στόχος είναι η βιοενέργεια, συμπεριλαμβανομένης της βιομάζας, να αντιστοιχήσει στο 50% του μείγματος καθαρής ενέργειας της ΕΕ το 2020.
Το μεγάλο στοίχημα των Βρυξελλών είναι η εξεύρεση πηγών βιοκαυσίμων μη ανταγωνιστικών προς τους καρπούς (π.χ. αγριόχορτα, βλαστοί) που προορίζονται για τρόφιμα και ζωοτροφές, αλλά και η προστασία δασών και υγροτόπων από έμμεσες αλλαγές στη χρήση γης και η μετατροπή τους σε καλλιέργειες καρπών βιοκαυσίμων.
